nice to meet u

رفتم حموم. نمیدونم چقد درسته آدم ورداره تو وبلاگش بنویسه رفته حموم. چون مثلن تفکر غالب اینه که بعضی آدما انقد بیمارن که از حموم رفتن بقیه برا خودشون سناریو مینویسن. ولی راستش توی حموم رفتن من هیچ نکته ی خاصی برای سناریو نویسی وجود نداره. به جز شامپوی سان سیلک نارنجی که اولش فک میکردم خیلی خوبه و بوی خیلی خوبی داره، اما الان فهمیدم که خیلی خوب نیس ولی بازم منکر بوی خیلی خوبش نمیشم. خاستید بنویسید ذکر کنید که شامپوی نارنجی سان سیلک در صحنه حضور داره. بوشم خوبه. درباره ی کیفیتش و اینکه برای موهای دمیج ساخته شده چیزی ننویسید. چون نمیخایم فیلم تخیلی باشه.

بعدم لباس پوشیدم، که شلوار جین و تی شرت مشکیه. چون1-محرم و 2-مشکی آدمو لاغر نشون میده. حالا نه اینکه من چاق باشم ولی دیگه پا به سن گذاشتم و ممکنه همه ی لباسا فیت نباشن، من باید خودمو برای لباسا فیت کنم. که ینی تبدیل به برده ای برای دنیای مد شدم. برای سایز 36 و برای وزن 48. چه جوری خودمو فیت میکنم؟ با گیاهخاری. و با دویدن و کالری شماری. اینا رو حتمن بنویسید توی فیلم نامه چون باید از طریق سینما مردمو آگاه کرد.

سپس موهامو خشک کردم. تصمیم داشتم موهامو کوتا کنم و بعد قرمز. اما چون قرمز به من نمیاد هنوز بلنده موهام. وچون مامانم دوس داره من موهام بلند باشه. و مردی که دوستش داشتم هم یه بار به من گفت الهه ی موی منی تو. منم براش نوشتم :)) چون فک میکنم مستی چیزی بود. شایدم راستی چیزی. چون از قدیم گفتن مستی و راستی. حالا ور ندارید اینو بنویسید توی سناریو. چون پور.ن گرافی نمیخایم بکنیم.

بعد اینکه به پاشنه ی پاهام وازلین و کرم جی زدم. زیرا که برا اثر راه رفتن طولانی مدت و پابرهنه در جستجوی عشق گمشده ام، ترک برداشته و بیریخت شده اند. هارهار. عشقم کجا بود خب. برای عشق راه نرفتم. برای زندگی سگ دو زدم! پابرهنه. چون اینطوری بار دراماتیک قصه بالاتره. آخرش هم میخام پامو بذارم تو یه حوض پر از کوسه! و یه کلوز آپ از قط شدن پاهام به صورت وحشیانه و قرمز شدن آب حوض پایان بخش این فیلم تاثیر گذار باشه. جیغ های جگر خراشم هم از ثانیه ده فید بشه کم کم.

چون من یک روانی با عقده های فرو خورده و بغض های ماسیده و اشک های نریخته ام، و البته گیفتد هنرمند و آرتیست و طراح و طنز پردازم در گلویم هم ابر کوچکیست.