عصر یخبندان

به آدمها آلرژی پیدا کردم. یک آلرژی خطرناک و کشنده. نسبت به همه ی آدمها. به کوچکترین نشانه ها و سیگنال های ارتباطی، به کوچکترین بالای چشمت ابروعه تا بزرگترین اختلافات فرهنگی و طبقاتی. دلم میخاد بالا بیارم روی همه ی آدمها. شما رو میبینم کهیر میزنم. شما با من حرف میزنید چشمام میخاره. شما به من دست میزنید عطسه میکنم و آبریزش بینی میگیرم. دست از سر من بردارید. چرا که من امید از خیر شما بریده ام. شما ولی هی شر میرسونید. هی دماغتون توی منه. از من بکشید بیرون تو رو جون عزیرتون. برای یه روز، یه هفته، یه ماه، برید توی خودتون. برید با خودتون حرف بزنید. کاراتونو خودتون بکنید. با خودتون دیت بذارید! ببینید چه آدم لجنی هستید خداوکیلی. هو یو مت یو؟! یو آر نات ا نایس پرسن! شما لعنتی ها، شما دیوونه ها، شما ورست کریچر ها که دنیا رو تسخیر کردید و جا برای زندگی کردن نذاشتین. از شما متنفرم. از تک تکتون. ای کاش بیگ بنگی چیزی رخ بده و جهان از شما و پلیدی ها و پلشتی ها کثافت کاری هاتون پاک بشه. پر از آلتیرینوس، ساریپود، اسپینوساروس، تیرانوساروس و آنکیلوساروس بشه. که عظیم الجثه، گیاهخار،اصیل و بدون مواد حساسیت زا و آلرژیک هستند.