چو سیمرغان به سوی نور

توی دلم پر از ترس و ترسیدنه. یه جور ترسی که آدمو از کار و زندگی میندازه. که بهت میگه از عالم و آدم فرار کن و بشین پشت در اتاقت زانوهاتو بغل کن. یه ترسی که بهت میگه یالا ناخوناتو تا ته بخور. یه ترسی که هیولاس. که زیر تخت قایم میشه نمیذاره بخابی. یه ترسی که زورش از همه چی بیشتره. تو این دنیا کی برندس؟ اونکه زورش از بقیه بیشتره. پولدارتره. خوشگل تره. پارتیش کلفت تره!

کی از همه ترسو تره؟ من من من.

کی مغزش از کار افتاده؟ من من من.

کی قلبش هزارتا در دقیقه میزنه؟ من من من.

کی پول و پارتی و خوشگلی نداره؟ من من من.

اند از لانگ از آی هو فیر اند ویکنس آن ایچ آرمز، آیم دومد.

که ینی نابود. ینی توتالی به فنا رفته. سرویس شده. همون گای سگ. که خیلی حرف زشتیه. ولی واقعیه. واقعیتا بدون رتوش، بدون نور پردازی، بدون هیلینگ براش و پلاگین زشتن. مشمئز و منزجر و منهدم کننده ان. همه ی واقیتا به جز تو. که واقعی ترین و زیبا ترین چیز دنیایی. بدون رتوش و هیلینگ براش و پلاگین. یه جور نفس گیری زیبایی. یه جور فلج کننده. یه جور ترسناک. یه جوری که به آدم میگه از عالم و آدم فرار کن و بشین پشت در اتاقت، زانوهاتو بغل کن و توی این زیبایی، تو این واقعیت غرق شو، دست و پا بزن، نفس نفس بزن، بمیر و خلاص!