سهراب سپهری

خسته ام و گرسنه. بیمار و رنجور. پر از ویروس و سرماخوردگی و سردرد و آبریزش و عفونت و سرفه. بی حوصله. بداخلاق. از ریخت افتاده. کج و کوله. آماده ی دریدن و پاچه گرفتن.

بدقول و به تبع آن بی پول. چون کارو تحویل بده، پولتو بگیر. اتفاقی که نمیفته. و مقصرش فقط خودمم که بیمارم و زهوارم در رفته. قطعه ای که نمیدونم دقیقن کجامه، ولی در رفته!ناقصی چیزی شدم. گارانتیم باطله. مادام العمر نبود چون. برای مدت کوتاهی بود.

به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت،

نه تو می مانی و نه اندوه

و نه هیچیک از مردم این آبادی ...

به حباب نگران لب یک رود قسم

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت

غصه هم می گذرد

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

لحظه ها عریانند

به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز...