برهان قاطع

بدلیل زیاد نشستن پشت میز، تناسب اندامم را ازدست داده ام. که شرم آوره. همچنین به دلیل زیاد زل زدن توی مانیتور، دچار خشکی قرنیه شده ام که تاسف برانگیزه. پایین موهام دچار مو خوره شده که طبیعیه خدا رو شکر، در عین حال به دلیل کم خابیدن و زیاد چایی خوردن مشاعرم را از دست داده ام که اصلن طبیعی نیست. شاید ترحم بر انگیز باشه، شاید هم نفرت انگیز.ولی باز هم خدا رو شکر.

هنوز درک درستی از آنچه پیش روست، ندارم! حتا از چیزهایی که پشت سر گذاشتم جز هاله ای از ابهام و اشکال و افراد و اماکن، به یاد ندارم. که احتمالن تائیدی برای دیمانشا در جوانی است. که ینی زوال عقل، در جوانی. که من در آن هستم. در جوانی رو به پایانم البته. 26 سال و یک ماه گذشته. دقیقن یک ماه پیش در چنین روزی 26 ساله بودم و حالا یک ماه گذشته و 26 سال و یک ماه دارم. چه نظم و چه ترتیبی. چه روال منطقی و چه الگوی دقیقی. سپاس بیکران از مادر نیچر و مام وطن. همچنین پدر گرافیک ایران، مرتضا ممیز.

در یک ماهی که گذشت به اندازه ی سی روز از 26 سالگی ام فاصله گرفتم. و از تیشرت های تابستانی ام. همچنین از شلیل و آلو قرمز. به سوئیشرت هایم نزدیک شدم و به گریپ فروت و نارنگی. که البته تمام مدت کیف میذارم بینمون. و زیر لب غر میزنم و ناسزا میگم و اگر گریپ فروت یا نارنگی ازم بپرسن واتز رانگ ویت یو؟ با لحن بدی جواب خواهم داد پیف پیف تو بو میدی! چرا که توی قلبم از نارنگی و گریپ فروت کینه ی خاصی دارم. اما توی چشام به جای خشم یا اشک یا کینه، یه جادوی خاصی هست و ناگفته های زیادی.فوراگزمپل: تو مپندار که خاموشی من، هست برهان فراموشی من.